Rio, Kyoto, Kopenhagen

Het is u vast niet ontgaan dat de klimaatconferentie van de VN dit jaar in Kopenhagen wordt gehouden. Het is de vijftiende conferentie alweer. Ik weet nooit zo goed wat ik van die conferenties moet denken. Ik schiet heen en weer tussen hoop (dit keer gaat er echt iets gebeuren!) en cynisme (het zijn mooie woorden, maar er gebeurt natuurlijk niets).

Daarbij komt, om eerlijk te zijn, dat ik het helemaal niet erg zou vinden als de Nederlandse zomers wat warmer (en liefst ook droger) zouden worden. En afgelopen winter, bij het schaatsen op de Vlist, dacht ik gemakzuchtig: ‘het valt gelukkig nog wel mee met die warmere winters’. De auto is makkelijk gepakt als het regent en ik met een van de kinderen naar de hockey moet. Kortom: het zijn niet alleen de wereldleiders die er met betrekking tot het klimaat regelmatig een potje van maken. Ik denk dat we wel eens teveel naar de leiders kijken om het verschil te maken. Uiteindelijk bepalen wij, als individuele mensen wat we doen en wat dat voor het milieu betekent.

Zou het toeval zijn dat klimaatconferenties altijd zo’n beetje tegen of in adventstijd worden gehouden? Vast wel, maar ik vind het geen gekke combinatie.  We hebben tenslotte de opdracht gekregen de aarde te onderhouden en te bewaren, vol verwachting van de Nieuwe Aarde. We hebben de wereld in bruikleen van onze kinderen, is een bekende uitspraak. Volgens mij hebben we de wereld ook (vooral?) in bruikleen van onze God.

Adriaan van ’ t Spijker (avantspijker@gmail.com)