Sprookjeseinde

Het is een perfect filmscenario: een man (George Clooney) wil zijn geliefde (Juliette Binoche) laten vermoorden door een huurmoordenaar (Daniel Craig), omdat zij is vreemdgegaan. Bij nader inzien wil de man zijn opdracht intrekken, maar de moordenaar wil perse bloed zien. De man wil zijn geliefde redden, komt helaas tijdens zijn reddingspoging zelf om. De moordenaar is tevreden. Dan blijkt de man op wonderbaarlijke wijze toch te leven. Redding geslaagd, man en vrouw naar huis, ze leven nog lang en gelukkig, aanzwellende violen, einde film.

In Hollywood zou het verhaal hier eindigen. In de kerk gelukkig niet. Met Hemelvaart lijkt het daar wel even op.  Het verhaal dat met Kerst begon, lijkt met Pasen zijn ontknoping te hebben gekregen en met Hemelvaart te eindigen. De discipelen, wij, kijken verbaasd omhoog en lijken eenzaam achter te blijven. Zij en wij lijken de belofte vergeten: de Trooster zal komen. Engelen zijn nodig om ons niet langer omhoog te laten staren, maar te laten leven van verwachting, net als voor kerst.

Opnieuw lost God zijn belofte in. Wij zijn nooit meer alleen. God stort zijn Geest uit en spreekt ons aan, allemaal in onze eigen taal, als we het willen horen en zien. Dat is echt een einde om van te dromen:

Al heeft Hij ons verlaten / Hij laat ons nooit alleen.
Wat wij in Hem bezaten / is altijd om ons heen
Als zonlicht om de bloemen / een moeder om haar kind.
Teveel om op te noemen / zijn wij door Hem bemind.

Adriaan van ’t Spijker (avantspijker@gmail.com)