Vol verwachting klopt ons hart

Onze Michiel gelooft nog heilig in Sinterklaas. Elke dag volgt hij het Sinterklaasjournaal op tv. Al voor dat begon, had hij gehoord dat er pakjes van de pakjesboot waren gevallen. Hij vroeg zich daarom af wanneer het water van de zee bij Schoonhoven zou komen. We moesten wortels en hooi in huis halen voor het paard. Tekeningen voor Sinterklaas zwerven al wekenlang door het hele huis. Nu, halverwege de sinterklaasperiode, leeft hij verwachtingsvol naar 5 december. Vol spanning telt hij af naar pakjesavond. Hij kijkt reikhalzend uit naar De Grote Dag. Zijn denken en doen is daarop gericht.

Als kerk kijken we vooruit naar kerst. Al een aantal jaren overkomt het mij dat het kerstfeest is, voordat ik goed en wel doorheb dat de adventstijd is begonnen. Op de adventszondagen denk ik er even aan, als er weer een kaars meer wordt aangestoken. Maar door de weeks ben ik nauwelijks bezig me voor te bereiden op het feest. Praktisch gezien kan dat neerkomen op boodschappen doen op 24 december om 16.30 uur, maar dat is niet het ergste. Veel ernstiger vind ik dat ik op deze manier niet goed kan stilstaan bij de betekenis van advent en kerstfeest.

Advent en kerst als periode van reikhalzend naar voren kijken, naar De Grote Dag, de komst het Rijk van onze God. In denken en doen daarvan doordrongen zijn, daar naartoe leven. Ik kan nog veel van de kinderen leren.

Adriaan van ’t Spijker (avantspijker@gmail.com)