Wittebroodsweken

Voor een bruidspaar zijn de eerste zes weken na hun trouwdag de wittebroodsweken. De adrenaline van de trouwdag stroomt nog door de bloedvaten en de verliefdheid van het begin van de relatie is nieuw leven ingeblazen. Heerlijk!

En dan sluipt, jammer maar helaas, de routine toch weer in de relatie. Hij draait de dop niet op de tube tandpasta; zijn vieze sokken blijven weer bij het bed liggen; spullen die zij op de trap legt, neemt hij niet mee naar boven; zij blijft over al deze dingen zeuren. Dan blijkt dat het geen kunst is om een relatie met iemand te beginnen, maar wel om die te houden.

Het huwelijk wordt vaak gebruikt als metafoor voor de relatie tussen Christus en de gelovigen. Met Pinksteren wordt die relatie opnieuw bevestigd, door de uitstorting van de Heilige Geest. En ik merk bij mezelf dat ik daarna in een soort ‘wittebroodswekenroes’ verkeer.

Over twee weken treden er weer tien nieuwe mensen aan in kerkenraad en pastoraal college. We hebben een prachtige musical gezien. Het kerkelijk leven bloeit. Heerlijk! Het gevaar is dat daarna weer de routine toeslaat, en we ons weer gaan irriteren aan kleine dingen. In de kerk is het de kunst om de relatie met God levend te houden.

In de metafoor is Christus de bruidegom en zijn wij als gemeenteleden de bruid. Zou dat soms zijn omdat vrouwen volgens mannen soms zo kunnen zeuren over dingen die uiteindelijk niet zo belangrijk zijn? Ik hoop dat wij als gemeente willen laten zien dat dat cliché niet waar is.

Adriaan van ’t Spijker (avantspijker@gmail.com)  

Zondagsbrief

Preek van de week

Samen

Kerkradio