PG De Hoeksteen

Af en vindt er een beslissend moment plaats. Of het nu gaat om de grote geschiedenis, of om ons persoonlijke leven, vroeg of laat vinden er beslissende momenten plaats. Vaak overkomt ons zo’n moment. We ontmoeten iemand, we worden ergens door geraakt, door een gebeurtenis, een gesprek, een gezicht, de geboorte van een kind – of we voelen ons op een dag rechtstreeks aangeraakt, heilzaam geraakt door de hand van God. Soms maken we dat beslissende moment zelf: bijvoorbeeld door een beslissing te nemen, door JA te zeggen. Of juist NEE. Door op te staan. Of door juist te blijven zitten.

In het evangelie was de intocht van Jezus in Jeruzalem zo’n beslissend moment. Alle evangelisten beschrijven het uitgebreid. Aan de ene kant was het iets gewoons: een man rijdt op een ezel Jeruzalem binnen. Dat gebeurde dagelijks. Aan de andere kant: een scharniermoment. Hier gebeurt iets dat uniek is, de geschiedenis verandert, op zijn kop zet. Voor wie het ziet. Meestal zien we pas achteraf dat een moment, of een gebeurtenis, beslissend is geweest voor ons leven.

Op het eerste gezicht gaat het om een klassiek intochtsritueel. Of een parodie daarop. Als in de oudheid een koning een stad binnenreed, na een veldtocht of voor zijn toonsbestijging, dan was dat een groots gebeuren. Met militaire parades en triomfbogen enzo. Dat noemde men een adventus of een introïtus. Deze woorden gebruiken we nog steeds in onze liturgie. Maar nu. We zien geen man hoog te paard Jeruzalem binnenrijden. We zien de man die de apostelen belijden als de zoon van God, als de Koning der Joden, laag-te-ezel de stad binnenrijden. We zien tegenwoordig premier Rutten dagelijks op de fiets naar en van het Catshuis rijden – wat wil je met dat mooie weer. Maar het is ook een statement aan het Nederlandse volk: in deze tijden van crisis doet ook uw premier het zuinig aan.
We hebben het nu over een ander niveau: maar Jezus op die ezel is een statement. In een wereld die is verslaafd aan status en glamour en poeha … rijdt Gods Zoon, koning Jezus op een nederige ezel Jeruzalem binnen. En hierdoor worden mensen diep geraakt. We laten dit beeld even stil staan. We drukken de pauzeknop even in…
Lees meer…

Ezechiël is een ingewikkelde profeet. Zijn profetie is een over-elkaar-heen-buitelen van visioenen en beelden en oordelen. En tegelijk is zijn profetie een zoektocht naar tekenen van hoop en uitzicht in deze ingewikkelde wereld. Vandaag richten wij de camera op één kleine, subtiele scene uit dat grote geheel.

We zien een boom. Een ceder. In Bijbelse tijden was de ceder de hoogste boom die bekend was. Hij werd tot dertig meter hoog. De ceder was de ‘koning der bomen’. Israel haalde cederhout uit Libanon om de tempel en het paleis in Jeruzalem te bouwen. De hal van het koninklijk paleis in Jeruzalem heette: ‘Het woud Libanon’ (1 Koningen 7: 2). Tegenwoordig worden gitaarbladen en ook kerkorgels van cederhout gemaakt. Omdat het sterk is en goed blijft in wisselende omstandigheden.

Dat is tenminste een boom. Zo’n enorme boom zegt iets. Bomen worden oud, soms eeuwenoud. Bomen zijn stille getuigen van de geschiedenis. Iedere jaarring staat voor een nieuw verhaal! Als bomen zouden kunnen praten, dan zouden ze geweldige verhalen vertellen. Als er een oude boom wordt gerooid, dan voelt dat als een amputatie. Denk aan de kastanjes op de Lekdijk bij hotel Belvédère, die vorig jaar gerooid werden. Of aan de Anne Frank-boom, waarober Anne Frank schrijft in haar beroemde dagboek, en die twee jaar geleden omwaaide. Amsterdam was even in rouw.

Omgekeerd heeft het planten van een boom iets hoopvols. Toen onze Bram werd geboren kregen we van een joodse vriend geen rammelaar of rompertje, maar een certificaat dat op Brams naam een boom was geplant in Israel. En Luther zei: ‘Als ik hoor dat morgen de Messias zal komen, plant ik vandaag nog een appelboompje’ In veel religies kent men heilige bomen – onze kerstboom is daarvan een overblijfsel. In de Bijbel geldt de ceder als ‘de koning der bomen’, en daarom is de ceder is ook wel symbool voor het koningshuis van David. En dat laatste is de ‘bril’ waardoor Ezechiël kijkt.

Wat is er nu bij Ezechiël aan de hand met die ceder? Dit zegt God, de Heer: ikzelf zal uit de top van de hoge ceder, tussen de bovenste takken, een teer twijgje wegplukken, en dat zal ik planten op een hoge en verheven berg. Lees meer…