Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één korrel, maar wanneer hij sterft draagt hij veel vrucht

Wij zijn vandaag bij elkaar om het grote geheim van de opstanding van Christus te vieren. Het geheim van het licht dat de duisternis overwint, het geheim van de liefde die sterker is dan de dood. Wij noemen dat geen geheim, omdat we het niet door mogen vertellen. Integendeel: iedereen mag het horen dat Christus is opgestaan! 

Wij noemen dat een geheim omdat we het niet kunnen bevatten, omdat het ons verstand te boven gaat. De dichter Willem Schulte Nordholt zei eens over de opstanding: Ik geloof het alleen als ik het zing.  We moeten met Pasen niet hebben van redeneringen, maar van liederen, symbolen en verhalen. 

Daarom maken we op Pasen graag gebruik van de symboliek van de natuur. We kunnen het geheim van de opstanding van Christus bijvoorbeeld vergelijken… met wat er deze prachtige zonnige dagen allemaal om ons heen gebeurt. De kale aarde is opeens opengebroken en krokussen, narcissen, hyancinten, tulpen, koolzaad, fluitenkruid steken hun kleurrijke hoofden uit de zwarte grond.  Kale bomen veranderen in groene afrokapsels. Mensen lopen vol verwondering op straat: al weer een warme, zonnige dag. Straks zwemmen er achter moeder eend weer een lange staart piepende eendenkuikens aan. Zo vertelt de natuur op haar wijze het verhaal, het wonder van leven dat opkomt uit de dood. Zo verwijst de natuur naar het wonder van Pasen. 

De evangelist Johannes vertelt het wonder van de opstanding door middel van een verhaal vol menselijke relaties en emoties. In de graftuin vindt een vrouw, Maria van Magdala, Jezus terug. Of eigenlijk vindt Jezus haar, want zij herkent hem lange tijd niet. Pas als de opgestane Heer haar bij name noemt: ‘Maria!’, en dan verandert de graftuin in een paradijstuin: de paradijstuin van het begin. Dan pas gelooft Maria dat Jezus is opgestaan uit de dood! Maar dat, zo hoorden we, is een traag proces. Maria arriveert met Petrus en nog een leerling in de graftuin, en dan treffen ze het graf leeg aan. En dan gaan ze weer weg, en komt Maria toch weer terug. Ze begrijpt het eerst niet, ze ziet het eerst niet… Maar geloven in de opstanding doe je ook niet zomaar. Geloven in de opstanding, dat is een groeiproces, – het gaat bij stukjes en beetjes, met vallen en opstaan, soms is het ook een eenzaam proces…  Geloven in de opstanding… Johannes vertelt het als een verhaal vol menselijke emoties en relaties, als een levensverhaal. Het zou uw levensverhaal kunnen zijn, of het mijne.    Lees meer…