Anderen aanvaarden is het tegendeel van onverschilligheid

Aanvaard elkaar daarom ter ere van God, zoals Christus u heeft aanvaard. (Romeinen 15:7)

Een moeilijke tekst vind ik het wel. En dan het eerste deel ervan – aanvaard elkaar. Want dat Christus ons aanvaard heeft, wie zou daar moeite mee hebben?

Anderen aanvaarden vinden veel mensen moeilijk. Tenminste dat blijkt uit de praktijk wel. Mensen kunnen een bloedhekel aan elkaar hebben of stik-jaloers op elkaar zijn. Dat anderen anders denken, anders doen en anders leven dan jij zelf doet, dat accepteer je niet makkelijk.

In de kerk hebben mensen het ook niet altijd makkelijk gevonden om elkaar te aanvaarden. Hadden ze dat wel gekund, denk ik,  dan waren er nooit zoveel verschillende kerken geweest. Hoe dat komt? Misschien wel hierdoor omdat we in de gemeente altijd de spanning voelen tussen het hooghouden van de waarheid en het handhaven van de onderlinge gemeenschap. Veel mensen vinden dat belangrijk in de kerk: dat waarheid en eenheid samen gaan. Waar blijf je anders, wanneer je iedereen maar vrij laat?

Ja, waar blijf je dan? Alleen… waar waren wij gebleven  wanneer Christus ons niet aanvaard had? Christus aanvaardt ons. Hij aanvaardt de hoer, die hem de voeten wast, en de moordenaar, die naast hem opgehangen wordt aan een kruis. En dat vinden we altijd zo mooi aan Jezus. En ook uniek. Want wij zelf hadden dat niet gauw gedaan.

Het zou mooi zijn wanneer het daarbij kon blijven. Dat alleen Jezus zover hoeft te gaan met het aanvaarden van mensen. Toch wel lastig, dat wij elkaar ook hebben te aanvaarden, aldus de brief aan de christenen te Rome. Daar dingen we meestal heel wat van af. We aanvaarden anderen, op voorwaarde dat we ook de waarheid in leer en leven kunnen handhaven.

Maar is aanvaarding zo ook bedoeld? Wat we van Jezus weten, is dat Hij ons eerst radicaal en totaal heeft geaccepteerd en daarna is gaan praten over bekering en zo. In die volgorde. Daarmee voorkom je, dat we zogenaamd anderen aanvaarden, maar in werkelijkheid onverschillig zijn en anderen lekker hun eigen ding laten doen.

Het lijkt erop, dat we in onze tijd voor ’t gemak maar zo tolerante mensen zijn. Van alle kanten wordt rond getoeterd in de media, dat we elkaar zullen vrij laten in onze keuzes. Maar het gevolg is wel, dat we ons niet met anderen bemoeien en onverschillige, harde mensen worden.

Anderen aanvaarden is het tegendeel van onverschilligheid; het is absolute betrokkenheid op elkaar en hart voor elkaar hebben. Ik ben ervan overtuigd, dat wanneer we (om te beginnen in de gemeente of in je relatie) elkaar aanvaarden, we ongelooflijk veel ruimte krijgen. We konden dan best wel eens ontdekken, dat eenheid in verscheidenheid best te handhaven is.

Ds Chris Koole