Een rechtvaardige, duurzame wereld

De Occupy-beweging. Mensen die her en der pleinen en parken bezetten om te protesteren tegen een wereld die blindelings de Mammon vereert en dient. De geldgod. Ze zetten hun tentjes op Wall Street in New York. Op het Beursplein in Amsterdam. In Den Haag. In Nijmegen. Doetinchem heeft ook plannen. Staan er al tenten op de Dam in Schoonhoven? (U lacht een beetje?) Ach, de Occupybeweging wordt wereldwijd uitgelachen. Omdat ze wel weten waar ze tegen zijn, maar geen idee hebben waar ze vóór zijn. Omdat ze nauwelijks georganiseerd zijn. Ze hebben alleen een ideaal. Een rechtvaardige, duurzame wereld. Ik heb geen idee of ze iets gaan bereiken. En ik ben zelf geen type dat snel met een spandoek de straat opgaat. Maar ik weet wel dit: er zijn slechtere idealen.

En: ze zijn niet de eersten die Occupiers, die bezetters.
Eens bezette een stelletje losgelaten slaven een stuk land aan de Middellandse zee. (Dat gebeurde trouwens met heel wat meer geweld dan de occupiers toepassen!) Ze namen dat land in bezit… ook vanuit een ideaal: een land, een Beloofd Land waarin ze niet als slaven maar als vrije mensen konden leven. Ze voelden zich gesterkt door hun God, die hen had geholpen uit Egypte te ontsnappen en die hen daarna 40 jaar de hand boven het hoofd hield in de woestijn. Die God had in de loop der jaren nogal wat regels en wetten meegegeven. Maar vlak voordat ze het land Kanaan in bezit namen vatte God al die regels samen in een paar ‘heilige leuzen,’ die ze als een soort mini-spandoekjes op hun voorhoofd en op hun arm moesten binden, en op de deurposten van hun huizen (de mezoeza), en als echte spandoeken boven de poorten van de stad. Hoor Israël, de Heer is onze God, de Heer is de Enige, de Unieke. Onze God is niet ons geld, niet ons goud, en zeker niet het onbegrensde graaien… Alleen de Heer die ons bevrijd heeft is God. Hij alleen! Heb daarom Hem lief met hart en ziel en met inzet van al je krachten.

Mooie woorden. Realistische woorden?
Of wachten we nog altijd op de vervulling van die woorden? Of wachten we nog altijd op de werkelijke intocht in het Beloofde Land. Op de komst van het Koninkrijk van God. Op de wederkomst van de Messias Jezus. Op het Messiaanse bruiloftsfeest. Gerard Reve eindigt een gedicht over de jong gestorven zoon van zijn buurvrouw met de beroemde regels:
Gij weet waarom het is, ik niet.
Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?’

Lees meer…