Glimmende ogen

Op dit moment klinken in de winkels de sinterklaasliedjes. Voor volwassenen is dat een beetje nostalgie: verlangen naar de tijd van vroeger, toen Sinterklaas nog bestond, je schoen elk weekend op mirakuleuze wijze werd gevuld, en op pakjesavond je hartslag niet beneden de 130 kwam.
De kleintjes van nu glimmen van opwinding en spanning: wat zal Sinterklaas dit jaar meebrengen? Voor volwassenen is dat leuk om te zien, omdat het doet denken aan de periode dat we zelf zo klein waren. Als de kinderen zingen: “vol verwachting klopt ons hart”, denken we als volwassenen terug aan de tijd dat we zelf klein waren. Het is een verlangen, een verwachting uit, of misschien zelfs naar het verleden.

We zingen over verwachting, maar denken aan het verleden. Hoogstens denken we aan de cadeautjes die we nog moeten kopen; de echte spanning is er af, omdat we dit feest zelf moeten organiseren. We weten wat er gaat komen. Verwachting? Niet echt.
In de advent zingen we ook van verwachting. Verwachting van de komst des Heren, de intocht van de Koning die ophanden is, die we haast afsmeken: kom Immanuel, verlos uw volk. Dat is verwachting die lijkt op de kinderlijke verwachting rond het Sinterklaasfeest: wanneer zal het gaan gebeuren, en hoe zal het er dan uitzien?

Durven we als volwassenen nu net zo vol verwachting te leven naar de komst van Jezus als onze kinderen toeleven naar het feest van Sinterklaas? Vanaf zondag weer allemaal glimmende ogen van spanning in de kerk!

Adriaan van ’t Spijker