Hij berustte niet in een wereld die was zoals die was

De zomer nadert en het reisseizoen breekt weer aan! Ik hoorde van iemand, die aangespoord door de KRAS-advertenties in zijn krant wel eens naar Griekenland wilde. Nu heeft het oude Hellas heel wat in de aanbieding, maar de overvolle vakantieoorden daar zoals Kusadasi of Bodrum leken hem niets, liever iets  rustigers, waar je ook nog wat contact had met de mensen daar en je niet elk moment frites etende landgenoten kon tegenkomen.

Zo belandde hij op een wat onbekend eiland, klein, het mocht nauwelijks een naam hebben, met een paar stoffige wegen en een handjevol bewoners was het al gauw bekeken. Evenwel, bij gesprekken merkte hij dat de eilanders  dat zelf niet zo ervoeren.

Met trots vertelden ze de vreemdeling dat het hier was dat de godin van de liefde, Aphrodite, was geboren! Ze gingen er een beetje trots van lopen, een beetje meer rechtop. Hun onbeduidend eiland kreeg een zekere betekenis door dit verhaal. Ze leefden in dat verháál……

Je kunt je afvragen: leven we niet allemaal in een verhaal, het verhaal van ons leven, mooi, minder mooi of helemaal niet zo mooi. En: je kunt zelfs gevangen zitten in een verhaal.

Ik denk aan de dagelijks in het journaal terugkerende IS-strijders: in welk verhaal leven deze mensen, door sommigen al niet eens meer als zodanig betiteld. Begeleid door vrome leuzen over Allah de barmhartige en genadevolle, voeren zij hun gruwelijke executies uit, zetten zij hun barbaars vandalisme tegen eeuwenoude kunstschatten voort…..

De eer van de profeet is aangetast en dat moet worden gewroken. Mensen kunnen gevangen zitten in een verhaal, meestal gelukkig  wat minder schuldig dan die van zoëven, hoewel?

Soms zijn het woorden, zinnen die een leven met je meegaan. Omdat je ze telkens weer te horen kreeg. Je moest meer zijn als die en die, een broer of zus: neem daar liever een voorbeeld aan…… Of dat je pas echt wat bent als je bij de top behoort van de groep op school of de sportclub. Het verhaal kan zijn dat je meent voor een dubbeltje geboren te zijn – en dus nooit verder komt. Hoe velen zijn er niet gekleineerd, bang gemaakt, getekend door een geloof dat alleen maar ging over zonde, over een schuld die alsmaar oploopt……

Gevangen zitten in een verhaal….Vandaag zitten velen gevangen in een levensgevoel dat je zou kunnen duiden als twittercultuur. Overspoeld door informatie leven we een vluchtig leven, beducht voor diepgang, bevreesd dat we onszelf eens zouden tegenkomen, op de vlucht voor eigen leegte, onze kwetsbaarheid en lastige vragen.

De Koreaans-Duitse filosoof Han schreef een essay:  ‘De vermoeide samenleving’. De druk is enorm, zegt hij. We zien het aantal depressieven en burnouts. De ongekende mogelijkheden van ons digitale tijdperk doen wat met ons. De waan van de dag regeert …..

Vraag: wat doen we als kerk hier mee? Welke rol zouden we als christelijke gemeente in dit tijdsgewricht kunnen spelen. Of zijn we alleen maar bezig ons bij dit gejaagde en opjagende levensgevoel aan te sluiten? Om de boot maar niet te missen? Gaan hapbaarheid en pakbaarheid de toon aangeven, eindeloos afdalen naar de tot consument gemaakte kerkganger? Zou een kwalitatief goede verkondiging zonder de kerktaal van vijftig jaar geleden of  nog langer terug, omlijst met lied en muziek van enig niveau niet, om maar ergens te beginnen, de weg zijn?

Die nieuwe taal moge ons binnenleiden in de weg van Hem, die zich niet liet overmeesteren door de waan van zijn dagen, zo van: de wereld zit nu eenmaal zó in elkaar en niet anders, hoofd in de schoot en maak er het beste van:  Farizeeërs en Schriftgeleerden, een bezettende macht, laarzen en petten, het is niet anders….. Nee, Hij leefde vanuit het visioen van een wereld de komt, morgenrood, er rijst een dag!

Hij berustte niet in een wereld die was zoals die was, waarin de sterken regeren  en de zwakken er onder door gaan. Hij berustte niet en zette zich er voor in, bevrijdde mensen uit verhalen waarin ze gevangen zaten, uit de verhalen die niet deugen. Verlang mee met een kerk die mensen meer en meer binnenleidt in het Verhaal van die Ene. Die er naar uitzag één van velen te zijn, ook vandaag…

Ds. P.S.Veldhuizen

Een gedachte over “Hij berustte niet in een wereld die was zoals die was”

  1. Mooi stukje ds. Veldhuizen. Vooral het laatste sprak mij erg aan. Niet berusten in een wereld die was zoals die was. Weten dat ieder dag weer nieuw is en vanuit de verhalen nieuwe levensuitdagingen en nieuwe wegen zoeken en zo samen op weg zijn met hen die vanuit het leven van die Ene en werken aan zijn visioen, ons verteld in Zijn verhaal.

Reacties zijn gesloten.