Iedere morgen opnieuw beginnen, op weg naar de kleine dingen die het doen

Deze wereld doet pijn aan je hart, je verstand gaat er van op slot en je geweten weet zich geen raad. Er gebeurt nogal wat! Stromen vluchtelingen, hier met liefde en inzet binnengehaald, daar met veel angst en paniek geweerd. Ze moeten terug naar de regio, maar daar zijn alleen overvolle, uitzichtloze tentenkampen. En intussen branden de brandhaarden onverminderd door, waar moet dat in Syrië heen. De Verenigde Naties zijn al zeventig jaar vooral Verdeelde Naties…… En dan blijkt ook nog onze auto, het symbool van onze vrijheid, meer dan ooit een vervuilende afgod te zijn, die met zijn grote broer, het vliegtuig, en in samenwerking met  andere welvaartsgoden  zoveel verfijnde  fijnstof te produceren, dat er wereldwijd jaarlijks drie miljoen mensen aan doodgaan. Dichtbij is er een toenemend aantal ouderen dat vereenzaamt en stijgt het getal kinderen dat in armoede opgroeit.

Het kost weinig moeite het verhaal van heden en nu nog langer te maken, maar het is zo al weer even genoeg. De vraag komt op, vraag die ik in mijn ambtelijke loopbaan vele malen heb mogen stellen, aan doopouders, trouwende stellen en toekomstige ouderlingen en diakenen: Wat is daarop uw antwoord?

Ja, wat is ons antwoord op de dingen die op ons  afkomen? Mensen worden geroepen  – nee, u komt daar niet onderuit – antwoordende – mensen te zijn, we worden uitgedaagd te reageren. We horen in het Evangelie dat leven dat alleen in een kringetje om jezelf heen draait de naam van leven eigenlijk niet verdient! ‘Ze zoeken het maar uit’ , dat vind ik is zó’n kwalijk zinnetje, de Bond tegen het Vloeken zou er tegen in het geweer moeten komen…….

Antwoord?  ‘Jesus the answer’ roepen evangelische christenen ons toe, ja maar, nu verder praten, hoe met Jezus verder? Welke Jezus?

In mijn geboortedorp staan nogal wat kerken, kerken die met elkaar wedijveren in wat de ware prediking is. Er kan altijd blijkbaar nog wel een onsje méér bij. Ik herinner me nóg gesprekken die je dan als kind en later als jongere aanhoorde.

Zo vernam  ik ook dat er één kerkje was, dáár moest je in elk geval niet wezen, daar werd Jezus alleen maar als voorbeeld  verkondigd, en dat was volgens de anderen beslist te weinig. Het was om zo te zeggen het lelijke eendje onder de plaatselijke kerkgenootschappen……..

Nu raak ik een hele discussie aan, zinnig en bepaald niet onbelangrijk. Onlangs, zo las ik in dagblad TROUW,  is er een discussie gevoerd in Amsterdam tussen twee predikanten die allebei Visser heten, allebei van de Protestantse Kerk in Nederland, maar die een verschillende visie op Jezus hebben. Die ruimte is er gelukkig binnen de PKN!  Dan vallen woorden als  verzoener óf wegbereider naar het komend koninkrijk. Evenwel: in het gebeuren van onze dagen zou ik er voor willen pleiten het woord ‘voorbeeld’  voorrang te geven, dit zicht op Jezus te laten prevaleren, in onze beleving van het geloof, in de verkondiging. Het valt ook letterlijk, na het verhaal van de voetwassing, u weet wel, aan de vooravond van het grote lijden: ‘Ik heb jullie een voorbeeld nagelaten…….’

Zien we Hem daar bezig, in het joodse land van die dagen, ook toen al in opperste beroering, waar van alles gebeurde, een bezetter, onderdrukking, grote tegen-stelling arm – rijk, kerkedienaars die de mensen allerlei regels oplegden van zó moet je leven en niet anders…?

Dan en daar treedt Jezus op en Hij is te vinden bij de slachtoffers, de armoedzaaiers, weduwen, blinden, doven, vreemdelingen en daklozen, Jezus is er bij……. Wat is daar op uw antwoord?……… Waarop? Op wat u ziet, dagelijks als u uw scherm bekijkt  en waarom ook niet: vlakbij, om u heen?

Laten we hoop putten uit allen – christenen of niet – die vóór ons hebben geprobeerd of dat vandaag de dag doen, bevrijd te leven, weg van zoveel dat verslavend werkt, beschikbaar – dat zeker – , niet luid van je halleluja zingend, maar wat zacht. Zoekend naar de ultieme waarheid, helderheid, transparantie. Iedere morgen opnieuw beginnen, op weg naar de kleine dingen die het doen. Tegen de stroom in zwemmend soms. Zó moge het zijn.

Ds. P.S. Veldhuizen