Ik wens jullie vrede

Als Jezus in het evangelie volgens Johannes na kruisiging en dood weer aan zijn volgelingen verschijnt wenst hij hun ‘Sjaloom’ toe. De vredegroet wordt uitgesproken voor het aanblazen met de heilige Geest. Vrede, zowel de innerlijke vrede met jezelf als de vreedzame houding naar anderen toe, schijnt een belangrijke basisvoorwaarde te zijn voordat de volgelingen als getuigen van Jezus de wereld ingezonden kunnen worden. Sjaloom! Vrede! Dat is de groet waarmee je in het Midden-Oosten nog steeds vrienden en vreemdelingen begroet en waarschijnlijk begroette ook Abraham op die manier de drie vreemdelingen die naar Sara en hem toekomen. Ze beijveren zich hen gastvrij te onthalen.

Marc Chagall en andere kunstenaars hebben het verhaal uit het bijbelboek Genesis afgebeeld, waarin God in de gestalte van drie boodschappers te gast is bij Abraham en Sara. De vreemdelingen hebben een vreemde boodschap: Sara zal alsnog een kind krijgen ondanks haar zeer hoge leeftijd. De actualiteit van dit verhaal zit voor mij in de gastvrijheid, ook tegenover volstrekt onbekenden en in de openheid voor de vreemd en ongeloofwaardig klinkende boodschap. Als je vreemdelingen gastvrij onthaalt, blijkt dat zij soms met vreemde boodschappen komen. Maar uiteindelijk bieden juist die vreemdelingen daardoor misschien een perspectief dat we zelf niet meer zien.

Abraham is een bekende in joodse, islamitische en christelijke kring. Hij komt in de Thora, de Koran en de Bijbel voor. Abraham en Sara worden gezien als oervader en -moeder van alle gelovigen. Door hun ontvankelijke  ouding kon de geloofstraditie doorgaan. Zij zouden een symbool kunnen zijn voor openheid en tolerantie en op die manier ook voor de interreligieuze vrede. ‘Sjaloom!’

(Ds. Reinhold Philipp in ‘God aan’)