It giet net

Even was heel Nederland in de ban van de Elfstedentocht.
Hoewel sommige mensen vonden dat er wel veel aandacht was voor een tocht die toch niet door zou gaan, vonden de meeste Nederlanders de voorpret al bijna even leuk als de tocht zelf.
En toen kwam de persconferentie van Wiebe Wieling, voorzitter van de Vereniging de Friesche Elf Steden: ‘geen goed nieuws’. Al snel daarna kwam de kritiek: er was te laat begonnen met vegen van de baan. Hoe kunnen ze nu op woensdag al zeggen dat er zondag niet geschaatst kan worden?

Wat is dat toch; we wel elkaar kunnen vinden in leuke plannen en ideeën. Maar als het anders loopt dan we willen, zoeken we gemakkelijk naar een zondebok. We hebben het gevoel dat ons iets is afgenomen. Daar moet iemand verantwoordelijk voor zijn.

Dat zagen we bij de Elfstedentocht, dat zien we ook bij allerlei andere dingen die gebeuren. Bij echte rampen bijvoorbeeld. Zodra er iets fout gaat, volgt de vraag: wie is verantwoordelijk? En dat zijn we (bijna) nooit zelf. Ik noem dat altijd het Adamcomplex. Die is daarmee begonnen: ik was het niet zelf, Heer, maar de vrouw die Gij mij gegeven hebt. Twee anderen zijn daar schuldig: Eva en God zelf, had Hij maar een andere vrouw moeten maken.

Vaak leidt een dergelijke opmerking tot een nutteloos welles-nietes spelletje, of een rondje Zwarte Pieten. Zo gaat het bij God gelukkig niet. Hij speelt ons niet de Zwarte Piet toe, maar lost het probleem zelf op. Hij zegt tegen ons: It giet oan!