JP-II

Johannes Paulus de Tweede is zalig. Dat heeft Benedictus de Zestiende besloten. JP-II heeft een wonder verricht en daarom is hij nu zalig verklaard. Als er nog een wonder aan zijn tussenkomst toe te schrijven is, kan hij zelfs heilig worden verklaard.

Ik weet niet hoe het bij u thuis ging, maar wij mochten het woord ‘zalig’ eigenlijk niet gebruiken. Dat woord was voor (of van?) katholieken. Ik herinner me dat ik ooit iemand een ‘zalig kerstfeest’ wenste. Mijn moeder corrigeerde me: dat zeiden katholieken, wij protestanten zeiden ‘gezegend kerstfeest’.  Ook mocht ik niet zeggen dat iets zalig smaakte.

Ik vroeg me dan wel eens af hoe het zat met de Bergrede, waarin toch de zaligsprekingen staan. Ik heb het nooit gevraagd hoe dat dan kon. In de zaligsprekingen is niets terug te vinden over het doen van wonderen om zalig te worden. In oude protestantse traditie zou dat ‘werkheiligheid’ heten.  

Het grote taboe op zaligheid, of het woord zalig vind ik een verarming van de werkelijkheid. Iemand zalig verklaren zegt ten diepste dat je er zeker van bent dat iemand in de hemel is. Het leven hier is mooi, maar eindig; het mooiste wat je dan voor iemand kan wensen is dat hij in de hemel komt. Zeggen dat iets ‘zalig’ smaakt wil dan zeggen dat iets zo lekker is dat het wel een voorafspiegeling van de hemel moet zijn. Een stukje hemel op aarde. Wat is er mooier dan dat?

Daarom wens ik ons allemaal een zalig 2011 (het is nog januari, dus dat mag nog).

Adriaan van ’t Spijker (avantspijker@gmail.com)