Maar soms getuigt het van wijsheid, en van geloof!, om van bepaalde rechten af te zien

Een waar gebeurd verthaal uit Amerika: een dokter gaat op een vrije avond uit eten. Een gast in hetzelfde restaurant een hartaanval. Is er een dokter in de zaal? Ja die is er. De dokter biedt eerste hulp, maar de man overlijdt toch. In plaats van de dokter te bedanken.. klaagt de familie van de overledene de dokter aan. Ze vinden dat hij zijn werk niet goed heeft gedaan, en stappen naar de rechter om hun recht te halen. In de vorm van geldbedrag.

Dat cruisschip dat strandde voor de kust in Italië. De overlevenden stonden amper aan wal uitte druipen, of de eerste schadeclaims lagen al bij de rederij. Geholpen door overijverige advocaten willen de passagiers hun recht halen. Minimaal 120.000 euro pp. Minimaal! Er zijn al mensen gearresteerd omdat ze familieleden als vermist hebben opgegeven die nooit en te nimmer op die boot hebben gezeten. Dat schip ligt er nog steeds, maar de advocaten zijn al klaar: de zaak is inmiddels gesetteld voor iets van 11.000 euro pp.

Af en toe denkt je dat we in het vrije westen een beetje de weg zijn kwijtgeraakt. Leven gaat nu eenmaal gepaard met risico’s, tegenslag – de een krijgt wat meer op zijn bordje dan de ander, soms een heleboel meer. Zonder het te willen vergissen we ons dagelijks, vergeten we dingen, schatten we dingen verkeerd in, – in ons persoonlijk leven, in het verkeer, op ons werk, in de politiek. Maar het lijkt alsof we steeds minder willen accepteren van elkaar. En dan willen we ons recht halen, en afrekenen… In geld. Alles wordt dan uitgedrukt in geld…
Maar soms getuigt het van wijsheid, en van geloof!, om van bepaalde rechten af te zien.

Is dat niet ook de kern van het evangelie. Dat God in zijn Zoon het besluit heeft genomen om af te zien van zijn recht – zijn recht om ons mensen af te rekenen op onze daden? Dat noemen we genade en vergeving. Christenen zijn mensen die geloven dat we bij God vergeving kunnen vinden, en dat deze wereld onleefbaar wordt als mensen niet bereid zijn om ook elkaar te vergeven.

De grote verandering in het leven van Paulus is geweest, dat hij Christus ontmoette, op de weg naar Damascus. Paulus, wetsgeleerde, wetshandhaver, was op weg naar Damascus om daar af te rekenen met de joden die de weg van Jezus wilden gaan. En onderweg werd deze afrekenaar overweldigd door de genade van God. In een verblindend licht zag hij Christus. En vanaf dat moment zag hij alles in een ander licht. Hij stelde vanaf dat moment zijn leven in dienst van het evangelie waarin zondaars als hijzelf niet worden afgerekend, maar begenadigd! Vanaf dat moment draaide alles bij Paulus om genade. Dat gaat heel ver!

Paulus zit in Efeze als hij een brief krijgt van de gemeente in Korinthië, die door hemzelf is gesticht. In die brief staan vragen over allerlei kwesties die spelen in de gemeente. De brief die Paulus dan terugschrijft, kennen wij nu als de Eerste brief aan de Korintiërs.

In hoofdstuk 7 gaat het om de vraag: moeten christenen die de spoedige wederkomst van Christus verwachten wel of niet trouwen? Paulus antwoord: iedereen heeft het recht om te trouwen, maar zelf zie ik van dat recht af… (Daar ging het 2 weken geleden over.)
In hoofdstuk 8 gaat hij in op de vraag: mogen christenen vlees eten dat niet kosher is, ‘heidens offervlees’. Vooral christenen met een joodse achtergrond hadden daar moeite mee. Paulus zegt dan: in Christus zijn we vrij en hebben we het recht om alle soorten vlees te eten. Maar zegt Paulus daarbij, als ik merk dat ik joodse mede gemeenteleden daarmee in verwarring breng of kwets, dan zie ik graag van dat recht af… lees meer…