Menusuggestie voor Pinksteren

Met kerst eten we kerstbrood, met Pasen eten we eieren, maar wat zetten we met Pinksteren eigenlijk op tafel?

Ik ben zo vrij u een menusuggestie te doen: serveer op Pinksteren eens een vlaflip als dessert. Hij is een beetje uit de mode geraakt, maar in mijn kinderjaren was de vlaflip een begrip. Een verjaardag was bij ons thuis pas een verjaardag, als de maaltijd werd afgesloten met een vlaflip. Voor wie er nog nooit een heeft gemaakt, volgt hier het eenvoudige recept.

Neem een hoog glas, giet een laagje siroop (sinaasappelsmaak is het beste!) op de bodem, vul het glas verder op met een scheut yoghurt en een even grote scheut gele vla. Klaar is Kees. Wanneer we er met een ijslepel voorzichtig doorheen roeren, verandert de vlaflip langzaam in witgeel marmer waar van die mooie oranje aderen doorheen lopen. De vlaflip kan nog van een paar extra’s worden voorzien. Zo kunnen we het dessert een muts van slagroom opzetten. En op die muts kunnen we het weer hagelslag laten regenen. Eet smakelijk!

Maar de vlaflip is meer dan zoetigheid. De vlaflip vertelt ook een verhaal. Wie oren heeft die hore… Eens hoorde een man een stem. Abram, zo heette de man, beantwoordde de stem door op reis te gaan naar het Land van de Belofte. Gaandeweg veranderde Abram in Abraham, want zijn leven kreeg een nieuwe smaak en kleur. God had zijn Geest in het hart van Abram gegoten als siroop in een glas water.
Op gezette tijden, meestal als het niet goed ging, hoorde het volk dat uit Abraham zou voortkomen, de stem van God opnieuw. Dan stond het volk op, kwam weer in beweging en hervatte de reis naar het Land van de Belofte. En het leven hervond de smaak en kleur uit de tijd van Abraham. Telkens weer goot God zo een nieuwe scheut Geest in de harten van de Israëlieten. De schrijvers van het volk besloten om hun belevenissen met God vast te leggen in verhalen, wijsheden, profetieën en liederen. God hielp hen door een flinke scheut heilige Geest te gieten in de inkt waarmee ze schreven.

In het midden van de tijd (later zijn we over het ‘jaar 0’ gaan spreken) goot God zoveel van zijn liefde in het hart van een mensenkind, dat mensen die hem ontmoetten het gevoel kregen God zelf te zien en te horen. Zijn naam was Jezus en hij werd geboren in Bethlehem. Nog altijd worden harten gevuld met geloof, hoop en liefde wanneer mensen samenkomen in zijn naam. Opnieuw stonden er schrijvers op die de woorden en daden van deze Jezus vastlegden in allerlei geschriften. Ook de belevenissen en de gedachten van de eerste volgelingen van Jezus werden beschreven. Weer vermengde God de inkt van de schrijvers met flink wat heilige Geest, zodat de geschriften stuk voor stuk een bijzondere overtuigingskracht kregen.

Tot op de dag van vandaag worden de oude maar altijd weer nieuwe verhalen over God en Jezus gelezen en uitgelegd en overdacht. Wanneer dit gepaard gaat met een geopend hart en een oprecht gebed, geeft Gods Geest vleugels aan ons luisteren. En dan kan het wonder gebeuren dat wij opnieuw in beweging komen en verder trekken op de weg naar het Land van de Belofte. Dan gaat de Bijbelse geschiedenis over in een Bijbels geschieden. Dan veranderen oude woorden in nieuwe daden. Dan geeft Gods Geest ons leven opnieuw kleur en smaak. De heilige Geest is, kortom, de siroop die iets heerlijks, iets heiligs maakt van onze werkelijkheid.

Vorig jaar kregen alle kerkgangers na de Pinksterdienst een ijsje. Dat was het gevolg van een belofte die tijdens de Paasdienst opeens spontaan in mij opwelde. We gaan geen gewoonte maken van dat Pinksterijsje. Maar niets houdt u tegen om dit jaar met Pinksteren thuis een zoete hap met een goed verhaal te serveren: de onvolprezen vlaflip.

Ds. Frans Willem Verbaas

P.S. Even googelen leert mij dat de vlaflip nog steeds bestaat en in de supermarkt zelfs kant en klaar in een pak verkrijgbaar is. Maar de echte vlaflip wordt uiteraard met de hand gemaakt!