Met elkaar verbonden tot één gemeente

Zo heel lang kennen wij elkaar nog niet. Sommigen nu zo’n driekwart jaar, anderen ontmoette ik voor het eerst bij de intrededienst en weer anderen ergens in de maanden daarna. Het thema ‘Ken je mij’ is voor ons wel toepasselijk. Ik hoop dat we elkaar in het komende jaar steeds beter leren kennen.

Lichaam van Christus bent u, zegt Paulus tegen de gemeente. Lichaam van Christus. Christus is het hoofd. En wij, de gemeente, zijn de handen, de voeten, het oog en het oor. Alle lichaamsdelen vormen samen één lichaam.
Als je hoort bij de gemeente, bij de kerk, dan ben je samen met die kerk lichaam van Christus. Een prachtig en overbekend beeld. Maar ook een heel radicaal en vergaand beeld.

Lichaam van Christus. Wat betekent dat? Dat je een marionettenpop bent die niks heeft in te brengen? Je weet wel, als God aan de touwtjes trekt dan gaat de arm omhoog, het volgende touwtje trekt aan het been en weer een touwtje doet het oog open.

Of gaat het een slag dieper? De vraag die hier aan de orde is, is: wie of wat bepaalt jouw identiteit? Ben je gedoopt met de Geest, dan ligt je identiteit, de grond van je bestaan in Christus.
Niet dat Hij dan zozeer de regie van je leven overneemt. Maar wel dat Jezus de kern is van wie jij bent.

Dat is goed radicaal. Ik vind het ook best spannend. Het roept bij mij de vraag op, wie of wat bepaalt mijn identiteit? Is dat mijn werk, mijn bezit of mijn status, mijn stoerdoenerij of mijn schoolprestaties. Ga eens na bij jezelf, wat gebeurt er als je dat kwijtraakt. Ben je dan nog wie je bent, of ben je dan ook jezelf kwijt?

De vaste grond van mijn leven, ligt in Jezus Christus. Dat is meer dan vrome belijdenis. Dat betekent dat al die andere dingen niet de eerste prioriteit hebben. Wat mij dan opvalt, dat kerk-zijn, gemeente-zijn, best heel tegendraads is en niet echt bij de tijd.
Want in zekere zin geef je je over aan iemand anders. Aan Jezus onze Heer, die de weg baant naar God de Vader.

Aan de andere kant, zijn er niet heel veel dingen waar we ons met het grootste gemak aan overgeven? Eindeloze overuren maken om de carriére te kunnen bereiken die je wilt. Roekeloos beleggen om je bezit te vermeerderen. Niet opkomen voor die gepeste klasgenoot, omdat je graag bij dat populaire groepje wilt horen.

Ik denk dat we best makkelijk onze identiteit verloochenen en meegaan met de massa, met wat gangbaar is. Waardoor je soms zomaar vergeet wie je eigenlijk bent, wat je werkelijke verlangens zijn en wie je als mens wilt zijn.

Gemeente als lichaam van Christus. Dat roept vragen op over je identiteit. Tegelijk is het ook heel bevrijdend. Dat viel mij de afgelopen week bij het lezen van 1 Korinthe 12 heel sterk op.
Dat de Protestantse Gemeente de Hoeksteen een gemeente is, een kerk vormt, dat is niet omdat wij hebben bedacht: laten we eens kerkje gaan spelen. We prikken een datum en komen bij elkaar en daar is kerk. Nee. Dat wij gemeente zijn, heeft alles te maken met Jezus Christus.

Hoe bevrijdend is dat! Wij zijn niet degene die dit alles in stand moeten houden, die wanhopig proberen om de kerk te laten voortbestaan. In de kerk hoeven we het alleen maar van Christus te verwachten. Hij is degenen die ons samenbrengt. Door Hem vormen we één gemeente.

Vorige week zondag bij het avondmaal heb ik dat heel sterk ervaren. We delen met elkaar, kinderen, tieners, vijftigers, wie ook maar aan de gemeente verbonden is, we delen brood en wijn, lichaam van Christus voor ons gegeven. Wij zijn één in Jezus Christus. Is dat niet heel ontroerend?

Zo anders dan elke club of vereniging, waar je bij hoort omdat je goed kunt tennissen of voetballen, omdat je houdt van kunst of van boeken. De gemeente is een huis voor ieder mens. Uit welk volk je ook afkomstig bent. Wat je achtergrond ook is en waar je wel goed in bent of helemaal niet.

De jongere generaties groeien op in een wereld waar veel druk op hen wordt gelegd. Je moet al jong weten waar je goed in bent, welke opleiding je wilt doen, waar je kwaliteiten liggen en je moet je gezicht op Facebook laten zien, het liefst zo mooi mogelijk. Ik denk dat deze tijd veel van jullie vraagt. Ik vind het moedig en gaaf dat jullie in de kerk zijn, vandaag en andere keren. Want daarin ben je soms best een uitzondering, lang niet iedereen van jouw leeftijd doet dat. En jullie durven die stap te wagen. Ik vind dat geweldig. Onthoud dat je er helemaal bij hoort, in deze gemeente. Omdat je gedoopt bent, omdat je met God wilt leven, hoe aarzelend of zoekend misschien ook.

De gemeente is een huis voor elk mens, oud, ouder en jong. Waar wij komen, omdat Christus ons tot Hem trekt. Hij maakt ons vrij van alles wat moet. Het begint in de kerk steeds opnieuw weer met het delen van brood en wijn. Wij leven van de Opgestane Heer. Daarom zijn wij één in zijn naam. Daarom zijn we vrij.

Laten wij de moed hebben om die vrijheid uit te leven. Dat we niet in de kerk ons eigen clubje opzoeken, maar ons oprecht afvragen: wie ben jij? Jij die zoveel anders is dan ik? Niet al te snel denken, ik ken jou wel. Maar elkaar bevragen: ken je mij? Weet je werkelijk wie ik bent? Wat mijn vragen zijn? Weet je wie God voor mij is.

Lieve gemeente van Schoonhoven-Willige Langerak, met elkaar verbonden tot één gemeente, vanwege Jezus Christus onze Heer en Heiland. Laten we ons ook dit seizoen met hart en ziel op Hem richten.

In Christus verbonden,

ds. Hanneke Ouwerkerk

In lijn met de schriftlezing uit 1 Korinthe 12: 12-28, een brief van Paulus aan de gemeente, schreef ik ter gelegenheid van de Startzondag ook een brief aan de gemeente.

Zondag 27 september 2015, Schoonhoven