Op tijd erbij zijn

In nogal wat Bijbelse verhalen gaat het om een schokkende scheiding tussen ‘soorten’ mensen. Boven middeleeuwse kerkdeuren wordt dat soms beeldend geïllustreerd: links de dwazen die naar de hel gaan, rechts de wijzen die opgenomen worden in het rijk van God. De kerkgangers moesten onder dat oordeel door naar binnen waar het evangelie van bekering van zonden en heilzame vergeving verkondigd werd. Ook het verhaal over de wijze en dwaze meisjes kent een dergelijke scheiding.

Op het eerste gezicht: een hardvochtig verhaal. Op het tweede gezicht: de realiteit van ons leven. Tegelijkertijd een uitnodiging om wijs te leven. Wijsheid in dit verhaal heeft te maken met verantwoordelijkheid dragen voor je eigen daden, de consequenties van je handelen proberen te overzien en niet te eigenwijs op alleen je eigen kompas te varen. Dwaasheid daarentegen blijkt te maken te hebben met impulsiviteit, met kiezen voor het gemak, met niet nadenken over de gevolgen van wat je doet. Dwaasheid is een vorm van onverschillig zijn.

Rond uitvaarten wordt nogal eens de balans van iemands leven opgemaakt: hiervan hebben we genoten, daarin is hij of zij tekort geschoten, dit was fijn, dat kunnen we maar moeilijk verteren. Zo ‘wegend’ komen we ook onszelf tegen: wat is van mij te waarderen, waar faal ik ten opzichte van mensen die mij meer of minder na aan het hart liggen, waar ben ik zelf wijs geweest en waar zou ik graag de klok terugdraaien om het anders te doen dan ik gedaan heb?

Waar heb ik kansen gepakt en kansen laten liggen? Het besef dat je te laat was door je eigen gebrek aan verantwoordelijkheid, kan flink pijn doen. Op tijd erbij zijn is heerlijk!

(uit: ‘’God aan’, Ds. Greteke de Vries)