Opeens een film over wedergeboorte

Intouchables… is een Franse die momenteel Europa verovert. Vorige week was de bioscoop waar we wilden kijken uitverkocht. Wij eergisteren weer naar de bioscoop. Kwamen we thuis zaten de jongens gratis naar de een of andere van internet ‘geleende’ versie van Intouchables te bekijken. Wat zeg je dan als oppassende huisvader?

Het verhaal: een rijke blanke man en arme zwarte sluiten vriendschap. De een woont in een van de dure wijken van Parijs, in een huis als een paleis, vol kunst en personeel. De ander woont in een grauwe flat in de banlieu, een en al treurigheid. De rijke man, Philippe, heeft een dwarslaesie opgelopen, kan alleen zijn hoofd nog bewegen. De zwarte man, Driss, net een half jaar gevangenis achter de rug, solliciteert als persoonlijke verzorger – de man kan immers niets zelf. Wat heet solliciteert: hij solliciteert omdat hij moet laten zien dat hij gesolliciteerd heeft om een uitkering te krijgen. Omdat hij dat eerlijk zegt, wordt juist hij aangenomen, en niet een van de ander sollicitanten met hun keurig voorbereide verhalen.

De grap van de film is dat er een klik is tussen die twee volstrekt verschillende mannen. Ze worden vrienden. Ondanks alle verschillen vinden zij elkaar. Ondertussen blijven beiden zichzelf. (Al laat de arme Driss zich op een gegeven moment wel een net pak en de keurige Philippe zich een oorbel aanmeten.). Zij die eigenlijk onaanraakbaar zijn voor elkaar, intouchable, raken (toucheren) elkaar. Philippe en Driss worden als het ware opnieuw geboren, allebei, aan elkaar. Ze bloeien ze op. En de kijkers ook; ze vinden het prachtig

De sfeer in Europa is er een van crisis en angst en vermoeidheid – en dan opeens een film over wedergeboorte. We leven in een tijd van spanningen tussen culturen… – en dan een film over verzoening!
We leven in een gebroken wereld – en dan een film over heelwording! Intouchables is een film met een blijde boodschap, met een evangelie voor onze de moderne cultuur. En de mensen staan ervoor in de rij.

Het is ook een erg komische film. De personages, de scènes, de sfeer – alles pakt je in. Maar als je dan buiten komt, dan knipper je eens met je ogen, en lopend door hartje Rotterdam, over het Schouwburgplein, met al zijn verschillende mensen… vraag je je wel af: kan dat echt? Dat onaanraakbaren elkaar raken? Of is die blijde boodschap, dat evangelie, een sprookje? Een mooie leugen?

Lees meer…