Sola Gratia is afgebroken, leve Sola Gratia!

Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Aan deze woorden uit Genesis 3 moest ik wel even denken, toen ik de slopers van bejaardenhuis (om dat verouderde woord nog maar eens te gebruiken) Sola Gratia bezig zag. Al voor mijn zomervakantie hadden ze van Sola Gratia een keurige puinhoop gemaakt. Na de vakantie haalden de slopers een gigantische machine tevoorschijn die eruit zag als een angstwekkend prehistorisch monster. Het monster vergruisde de bergen afval die over waren gebleven tot een soort grint. ‘Sola Gruizia,’ grapte een voorbij wandelende diaken van De Hoeksteen. De vergruizer was niet alleen erg sterk maar ook behoorlijk slim. Op de een of andere manier wist de vergruizer metaal te scheiden van baksteen, cement en beton. Ondertussen reden vrachtwagens af en aan om het grint weg te brengen. Binnen twee weken was Sola Gratia van de Schoonhovense aardbodem verdwenen. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren.

En nu is het perceel schuin tegenover De Hoeksteen leeg. Sinds de jaren ’60 stond Sola Gratia er. Het was niet het mooiste gebouw van Schoonhoven. En als zorgcentrum was het beslist gedateerd. Maar toch gaat het me aan het hart. Hoeveel mensen hebben er niet gewoond, gewerkt? Hoeveel zorg is er niet verleend? Goede zorg! Ik heb in de tien jaar dat ik hier nu predikant ben vrijwel alleen maar warme geluiden gehoord over de sfeer in Sola Gratia. En de gangen mochten dan smal en donker zijn, en de kamers klein, en de bewoners hadden er niet eens een eigen douche, maar het was er wel gezellig. Bovendien leek het gebouw sprekend op het bejaardenhuis in het Groningse Scheemda waar mijn eigen oma haar laatste jaren heeft doorgebracht. Als ik in Sola Gratia kwam moest ik altijd even aan haar denken. En hoeveel bewoners hebben er niet wakker gelegen in de nacht? Hoevelen hebben er niet hun laatste adem uitgeblazen? En ik moet opeens denken aan mevr. Schep, die beneden op het hoekje woonde en altijd zo vriendelijk naar de voorbijgangers zwaaide. En aan die andere bewoonster die zei dat ik altijd zo hard voorbij racete op de fiets. ‘Het lijkt wel alsof u altijd haast hebt.’ Dat is nu allemaal voorbij.

Ik was even bang dat we de naam ook zouden moeten gaan missen, Sola Gratia. ‘Door genade alleen’ betekent dat. Dat is toch prachtig, dat iedereen die Schoonhoven-Noord via de Rotterdamseweg binnenkomt of verlaat, aan de genade van God wordt herinnerd. Dat wij uiteindelijk niet afhankelijk zijn van onze eigen prestaties, van onze eigen goede of niet zo goede werken, maar van Gods genade alleen. Dan kun je weer even verder, thuis of op school of op je werk. Gelukkig blijft de naam bestaan. Het oude Sola Gratia is vergruisd en afgevoerd, maar het nieuwe woon-zorgcentrum dat ervoor in de plaats komt, zal de oude naam blijven dragen. (Moet ook wel, want anders klopt de naam van de bushalte niet meer!) Het gebouw dat nu wordt neergezet zal oud en nieuw tegelijk zijn. Net als het geloof dat wij, de overburen, in De Hoeksteen belijden.

Ds. F.W. Verbaas