Uiteindelijk laat God zich ompraten en vergeeft zijn volk

Vandaag precies tien jaar geleden lieten islamitische extremisten twee vliegtuigen te pletter slaan tegen de Twin Towers van New York. 3000 mensen kwamen om. En de wereld is sindsdien veranderd.
De Verenigde Staten werden in hun hart geraakt. En ze besloten keihard terug te slaan. Ze besloten kwaad met kwaad te vergelden. Oorlogen volgden in Irak en Afghanistan. Grote aantallen slachtoffers aan alle kanten. Mensenrechten werden geschonden, aan alle kanten. Enorme kosten. Economen zeggen dat de aanslag van 11 september en de reactie daarop er mede oorzaak van zijn dat Amerika en Europa nu grote economische en financiële problemen hebben. En: de westerse samenleving werd besmet met een grote argwaan richting de islam. Vroeger had je zure regen, nu wordt de wereld bedreigd door verzuurde verhoudingen tussen volken en godsdiensten.

De aanslagen op de Twin Towers waren een daad van terreur. Begrijpelijk dat de Verenigde Staten keihard terug sloegen, vonden wij. En Nederland droeg een steentje bij. Maar is het Westen beter geworden van die keiharde reactie? Wat zou er gebeurd zijn als de VS niet keihard hadden teruggeslagen, maar wanneer ze zich hadden ingehouden. Wanneer ze de strijd niet hadden opgevoerd, maar alles op alles hadden gezet om te streven naar verzoening, vrede? Naar, vooruit: vergeving…
Wereldvreemd? De VS zijn toch een christelijk land?

In Matteus 18 tobt Petrus over het thema vergeving. Hij gaat naar Jezus met een vraag. “Heer, als mijn broeder of zuster tegen mij zondigt, hoe vaak moet ik dan vergeving schenken?” Tot hoever gaat ons vergevend vermogen? Zelfs als we uitgaan van berouw van de zondaar (waarover Jezus hier niet eens spreekt!) – hoe vaak moeten wij een nieuw begin maken met onze medemens, open staan voor een nieuwe genesis, klaar staan voor een nieuwe exodus? En Petrus oppert dan: tot zeven maal toe?
Dat is al tamelijk royaal van Petrus.

In Exodus 32 hoorden we hoe Mozes moet praten als Brugman om God te bewegen zijn volk na de geschiedenis met het gouden kalf voor eenmaal te vergeven.
God: ‘Jouw volk dat jij uit Egypte geleid hebt, misdraagt zich.’ (vers 7)
Mozes: ‘Maar het is ook uw volk! Wilt u dan uw toorn laten woeden tegen uw eigen volk (vers 11)?’
Uiteindelijk laat God zich ompraten en vergeeft zijn volk (vers 14).

En in de joodse, rabbijnse theologie gold de regel dat God 2 tot 3 maal
dezelfde zonde vergeeft, maar niet meer een vierde maal. Dan gaat de zeven maal van Petrus al heel ver. Petrus zal dan ook wel verbijsterd hebben opgekeken, net als wij, toen hij Jezus hoorde antwoorden: “Niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zeven maal.”
Zoals meestal, wanneer er getallen worden gebruikt in de Bijbel, is er sprake van enige symboliek. Het getal 7 is het getal van de volheid. Met zeven dagen is de week vol. En het getal 70: dat is het getal van al de
volkeren en van al de talen op aarde. 70 wijst op ‘overal op aarde.’ 7 maal 70 = ‘volheid’ maal ‘overal’.
Tja… dat is mooi, die bijbelse getal¬lensymboliek. Maar het klinkt aardig wereldvreemd. Hoe brengt een normaal mens als Petrus zoveel royaliteit
op, als één keer vergeven al moeilijk genoeg is? Zelfs voor God zelf – zie Exodus 32. Hoe komen wij aan zo’n levenshouding? Is dat aan te leren? Lees verder…