We blijven wel ‘Sola Gratia’…

Nog steeds heb ik het niet opgegeten – het plakje witte chocolade met daarop een afbeelding van de voorzijde van het verzorgingshuis Sola Gratia aan de Rotterdamseweg. Ik kreeg het als aandenken mee na afloop van de stemmige afscheidssamenkomst op zondagmiddag 20 november j.l.

We zijn intussen vele weken verder sinds die buitengewone zondagmiddag en we schrijven het jaar 2012. De grote, goed voorbereide verhuizing van bewoners en hun bezittingen (in drie dagen tijd !) is intussen achter de rug. Alles en iedereen heeft in de nieuwe huisvesting naast de Arendshoeve in Bergambacht een nieuwe plek gekregen. En ik hoop van harte, dat bewoners met personeelsleden en vrijwilligers zich op hun gemak gaan voelen daar. Het ga u, allemaal, goed. Intussen maakt het gesloten verzorgingshuis hier een trieste indruk; het leven en het licht zijn eruit. De bewoners en alle anderen worden gewoonweg gemist.

Wie besloot het gebouw dicht te spijkeren met multiplexplaten in de raamkozijnen op de begane grond en het hele perceel met rasterwerk af te zetten? Vanzelf komen er meer vragen op. Hoe was het geweest als in 2011 op een paar honderd meter afstand van het oude gebouw een nieuwe, moderne instelling voor zorgafhankelijke mensen was gerealiseerd ? Wie zijn traag geweest bij het goedkeuren van plannen nieuwbouw Sola Gratia in onze eigen stad – de burgerlijke gemeente of andere overheden? Wanneer gaat het oude gebouw uit de zestiger jaren tegen de grond ? Welke partij zal het lukken om binnen afzienbare tijd een nieuw project van 45 levensloopbestendige appartementen te realiseren ? Hoe weet je zeker, dat mensen baat hebben bij zulke kleinschalige vormen van wonen en zorg ? Wie van de bewoners van Sola Gratia komt in aanmerking voor een dergelijke kleine wooneenheid aan de Rotterdamseweg , als die gereed zijn in – zeg – 2013?

Ik denk vanzelf terug aan de afscheidsdienst van zondagmiddag 20 november, waarin behalve twee leidinggevenden en de centrumleider van Sola Gratia, ook twee collega’s het woord voerden. Ik luisterde naar de uitgesproken gebeden en de uitleg van het lied van Mozes (Deuteronomium 32). Een bijzondere keuze voor een afscheidsdienst, denk ik achteraf. Alsof de collega’s wilden duidelijk maken: Hier stoppen we vandaag en daar gaan we volgende week opnieuw beginnen. Want het is juist dit bijbelgedeelte, dat vrome Joodse mensen op de sabbat lezen, om op de volgende sabbat weer van vorenaf aan te beginnen bij Genesis 1.

Maar ook de boodschap van Deuteronomium 32 werd me nog eens duidelijk voorgehouden. De grote leraar en middelaar van Israël vuurt zijn volk aan in een loflied op de grootheid en liefdevolle trouw van de Heer. Tegelijk krijgt het volk te horen, hoe hardnekkig en onbetrouwbaar het zelf is en dat er van het leven als verbondsvolk weinig terecht gekomen is. Maar dat de Heer redenen in zich heeft, om goed voor zijn mensen en genadig te zijn, en dat Hij ons Jezus Christus gegeven heeft om helemaal vanuit dat verbond te kunnen leven. Dat wij het niet van onze eigen deugdzaamheid, maar van alleen Gods genade mogen verwachten en vertrouwend de komende tijd in mogen gaan. Sola Gratia – heet dat in het Latijn.

Geboeid luisterde ik die zondagmiddag ook naar de gevoelens en verwachtingen, uitgesproken door de leidinggevenden. Ze vertelden niet alleen wat zij zelf, maar ook wat de vrijwilligers en medewerkers zich hadden voorgenomen. In Sola Gratia worden zorg- en dienstverlening geboden vanuit respect en wederkerigheid. Laat cliënten tussen hun eigen meubels wonen, bied een huiselijk bed met fleurige dekbedhoezen. Ga zitten bij cliënten en lees hun uit de bijbel voor, als ze dat graag willen. Geef hun ruimte om zelf te kiezen en ondersteun mensen, die dat niet goed zelf kunnen.

Dat kan alleen als je samen met de cliënten optrekt. Zulke zorg- en dienstverlening is niet alleen goed voor de bewoners, maar óók voor ons als medewerkers en voor de vrijwilligers. Het werkt naar twee kanten uit. En – zo werd me duidelijk verzekerd – we zijn niet van plan, om dat in de tijdelijke voorziening in Bergambacht anders te gaan doen. Wij blijven wel Sola Gratia.

En daar houden we het op.

ds Chris Koole