What would Jesus do?

Jaren geleden begon het ergens in de Verenigde Staten,  toen mensen polsbandjes met WWJD erop gingen dragen. What would Jesus do? En ook bij ons is deze kernachtige zin op posters en op pagina’s van Internet te lezen. Het is iets, dat gewoon duidelijk is; het is een manier, om vlug het juiste antwoord te vinden. Zit je met vragen zoals: Blijven we wonen of gaan we verhuizen, ga ik een relatie aan of niet, beginnen we aan een gezin of niet?, dan helpt het zeker om te bedenken: Wat zou Jezus doen? Als christen zeg ik, dat WWJD een goede vraag is om bij al je wikken en wegen te betrekken. Maar of je zo tijd bespaart bij het maken van een goede keuze? Nee, dat niet.

Allereerst, christenen geloven niet, dat Jezus er is om ons een goed voorbeeld te geven in elke mogelijke menselijke situatie. We komen in de Bijbel Jezus tegen, die voortdurend lastige vragen stelt (en dan vooral vragen aan godsdienstige mensen, goede mensen en vermogende mensen, dus mensen, die ook in onze stad en in Willige Langerak wonen). Hij is niet zozeer iemand, die ons een voorbeeld van perfect gedrag geeft. Als Jezus de vraag krijgt of mensen belasting aan de Romeinse keizer moeten betalen of niet, dan reageert Hij bijna schouderophalend met: “Geef dan wat van de keizer is aan de keizer, en geef aan God wat God toebehoort” (Mat 22:21). Anders gezegd: Niet alleen Mij maar nadoen, zélf nadenken! Wanneer precies maakt het betalen van belasting u het dienen van God onmogelijk? Op welk moment precies brengt uw betrokkenheid bij het politiek-economische systeem van het kapitalisme u zover, dat u uw overtuiging opoffert? Het kon wel eens lastig zijn, om hierop een antwoord te vinden. U moet niet denken, dat u snel weet wat goed en wat slecht is. En er zijn nog andere plaatsen in de Bijbel, waar Jezus ons dwingt om onszelf te onderzoeken op onze beweegredenen, voordat we beginnen een daad te stellen. Doen we dit ter wille van het echt bestaande probleem – of om indruk te maken op anderen?

Belangrijk van Jezus is niet, dat Hij ons simpel zegt, wat we moeten doen. Van belang is, dat Hij bij ons is – en dat Hij telkens het recht opeist om onze motieven te toetsen en onze gedachten te onderzoeken. Christelijk geloof is niet enkel Jezus’ onderwijs aannemen of zijn goede voorbeeld volgen, maar heel zijn leven, heel zijn wezen aannemen. Heel Jezus’ leven is uiting van trouwe, volhardende liefde, die niet ophoudt wat wij ook maar doen. Daarom heeft Hij het recht om lastige vragen aan ons te stellen: vragen door zijn geboorte in armoede en zijn kindertijd als een vluchteling – en de nog klemmender vraag door de schijnbare mislukking van zijn zending en door zijn dood aan het kruis. En dit is zijn klemmende vraag aan ons: Wat doet het met u, wanneer al uw maatstaven van welslagen en mislukking nu op de kop gezet zijn? Met Kerstmis herdenken we niet de geboorte van een uitzonderlijk goed mens, die ons laat zien hoe we steeds goed kunnen doen, maar het is de aankomst in de wereld door Eén, die ons zegt dat alles totaal anders kan zijn. WWJD ? Hij moet allereerst hier zijn; Hij deelt met ons de gevaren voor schade en verlies, Hij verbindt zich niet aan een bepaalde groep, maar Hij verandert aanhoudend heel de atmosfeer door vragen te stellen aan ieder, die betrokken is bij ons politiek-economische systeem: rijk geworden en verarmd, kapitalist en demonstrant en geestelijke.

Kerstmis vertelt ons twee belangrijke dingen. In de eerste plaats: verandering in de situatie brengt niet een of andere formule van hoe we het juiste antwoord krijgen, maar onze bereidwilligheid om stil te houden en na te denken over de wortels van ons eigen wezen. En in de tweede plaats: we kunnen dit rustig laten gebeuren, omdat we in het geheim ingewijd worden, dat we ons in liefdevolle handen bevinden – in de handen van een volhardende, bovenaardse liefde. Ik wens u toe, dat u iets van dit grote geheim hebt kunnen ervaren tijdens de vieringen en de festiviteiten met Kerst en jaarwisseling. En dat u het koestert in het jaar 2013.

Ds. Chris Koole